پایان نامه پسماند بیمارستانی؛از بین بردن پسماند بيمارستاني

پسماندهاي ويژه طبق قانون مديريت پسماند، مصوبه 9 خرداد 1383 شامل چند گروه اصلي مي­باشد. مهم‌ترين اين گروه پسماندها،‌ پسماندهاي بيمارستاني بوده كه نقش بسزايي در به خطر انداختن سلامت شهروندان دارد. اصول درست اين شيوه ها در استاندارد­هاي ناظر بر بهداشت محيط و حفاظت محيط ‌زيست از قبيل استاندارد EPA مربوط به ايالات متحده آمريكا و راهنماي EC مربوط به اتحاديه اروپا است. پسماندهاي بيمارستاني شامل عفوني، پاتولوژيك، اجسام تيزوبرنده، دارويي، سرطان‌زا، شيميايي، راديواكتيو، براساس برآوردهاي سازمان جهاني بهداشت در صورت تفكيك مناسب پسماندها، پسماندها شامل 80 درصد پسماندهاي عادي مراكز درماني، 15 درصد پسماندهاي پاتولوژيكي و عفوني، يك درصد اجسام تيزوبرنده، سه درصد پسماندهاي شيميايي و دارويي و كمتر از يك درصد پسماندها مخصوص مواد راديواكتيو، كپسول‌هاي گاز، دماسنج‌هاي جيوه‌اي شكسته و باطري‌هاي استفاده شده مي­باشد. شيوه­هاي از بين بردن پسماندها  شامل سوزاندن به وسيله زباله ‌سوز، ضدعفوني شيميايي، عمليات حرارتي مرطوب، عمليات حرارتي خشك، استفاده از امواج ميكروويو، دفن كردن يا انباشته‌سازي و بي‌حركت سازي است.

درحال حاضر بيمارستان­ها بيشترين مقدار پسماندهاي خطرناك را توليد مي­كنند. ميزان توليد پسماندها، وابسته به عوامل زيادي  همانند درآمد سرانه و استاندارد­هاي بهداشتي كشور­ها­­­ست بر پايه همين امر، در كشورهاي با درآمد متوسط و كم، توليد پسماند كمتر از كشور­هایی است كه درآمد سرانه آنها بالا­تر است. در مراكز درماني كه طرح مديريت تفكيك اجزاء پسماند در آنها اجرا مي‌شود، ميزان پسماندهاي خطرناك توليدي، نسبت به مراكز درماني كه فاقد مديريت تفكيك پسماندها هستند، بسيار كمتر است. شوربختانه به دليل نهادينه نشدن فرهنگ تفكيك اجزاء پسماند در مبداء توليد و عدم درك اين مسئوليت توسط مديران مراكز درماني، ميزان توليد پسماندهاي بيمارستاني در كشورمان، رقم بسيار بالايي بوده به طوري كه در سال‌هاي اخير با توجه به رشد فزاينده آن، ‌شهر­هاي بزرگ كشور را دچار بحران نموده است(شجاعي، 1383).

بر پايه طرح سازمان جهاني بهداشت پسماندهاي عفوني، پاتولوژيكي و اجسام تيزوبرنده با روش هاي مختلف زباله ‌سوزي از بين مي‌روند و ضدعفوني شيميايي پسماندها، روش ميكروويو ، دفن كردن و تخليه در فاضلاب‌ها براي پسماندهاي سرطان‌زا، شيميايي و راديواكتيو انجام نمي‌شود. در اين ميان به جز روش دفن كردن و تخليه در فاضلاب، تمامي روش‌هاي ياد شده براي از بين بردن اجسام تيزوبرنده استفاده مي‌شود. معضل اساسي در زمينه پسماند هاي بيمارستاني مديريت آن در مبداء، نحوه جمع آوري و حمل و دفع نهايي  آن مي باشد.  باتوجه به اينكه معضل اصلي در مورد پسماند هاي بيمارستاني عدم تفكيك اجزای آن­ها در مبداء توليد مي­باشد كه با پا­­فشاري  و پيگيري­هاي وزارت بهداشت تعداد كمي از بيمارستان­ها، آن هم به صورت نامناسب و غير بهداشتي عمل تفكيك را انجام مي­دهند. گرچه مجلس جمع آوري حمل و دفع پسماند­­هاي بيمارستاني را به عهده خود توليد­كنندگان(بيمارستان­ها) گذاشته است، اما تا هنگامي كه بيمارستان­ها ومراكز درماني به تنهايي و رأساً با بستن قرارداد با شركت­هاي خصوصي اين كار را انجام ندهند، شهرداري خود را مؤظف مي­داند كه نسبت به جمع آوري و دفع آن اقدام نمايد. با اين حال برخي از بيمارستان­ها طرح تفكيك اجزاء پسماند را به طور كامل وصحيح انجام نمي­دهند و پسماند­هاي عفوني و عادي را با هم جمع­آوري و بسته­بندي مي­نمايند . اين اقدام حجم كار و هزينه دفع پسماند را بسيار بالا مي­برد، چون سازمان­هاي مديريت پسماند از تفكيك پسماند­هاي عفوني از عادي اطمينان ندارند به ناچار همه پسماند­هاي بيمارستاني را عفوني تلقي مي­نمايند(WHO,  2001).

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه: