شاخص‎های پیاده راه/،پایان نامه گسترش پیاده ‏راه ها

شاخص‎های پیاده راه

شاخصها تعاریف
عرض مسیر در کل یک مسیر پیاده دارای پهنای کافی باشد تا بتواند پهار حوزه فرضی (حوزه لبه، مبلمان، عبور و جداره) متمایز را تأمین نماید.
دسترسی مناسب برای معلولین برای اطمینان از اینکه معلولین نیز دارای حق دسترسی یکسان به محل کار، مغازه ها و حمل و نقل عمومی هستند
فواصل پیاده معقول مسافت پیاده ای که به راحتی بتوان آن را در فاصله مبدأ تا مقصد طی کرد، (5 تا 10 دقیقه پیاده روی)
امنیت امنیت پیاده تحت تاثیر مقیاس و کیفیت نورپردازی فضا قرار دارد
جذابیت بصری و هویت اجتماعی طراحی مناسب باید صمیمیت و خودمانی بودن محیط پیاده را ارتقاء دهد
سر و صدا و کیفیت هوا حریم بین معبر سواره و پیاده، به حفظ عابرین از محیط نامطلوب و ناخوشایند سواره کمک می نماید
پارکینگ مناسب برنامه ریزی و طراحی دقیق تسهیلات مربوط به پارکینگ

(محمدی و همکاران، 1392: 9-1).

 

2-10- پیاده روی

پیاده‏روی[1]، ساده‏ترین نوع جابجایی بین مبدا و مقصد بوده و تنها گونهای از حمل و نقل است که بصورت مستقل و غیروابسته به هیچ‏گونه ابزار یا وسیله‏ای خارجی امکانپذیری می‏باشد: «حرکت پیاده، طبیعی ترین، قدیمی ترین و ضروری ترین شکل جابجایی انسان در محیط است و پیاده‏روی هنوز مهمترین امکان برای مشاهده مکانها، فعالیتها، احساس شور و تحرک زندگی و کشف ارزشها و جاذبه‏های نهفته در محیط است».

پیاده‏روی، مهمترین روش جابه جایی افراد در شهرهاست. پیاده‏روی، ابتدایی ترین نوع حمل و نقل شهری است و می تواند ایمن ترین و راحت ترین آن نیز باشد .امروزه در سیاست های برنامه ریزی شهری به دنبال تقویت محیط های پیاده و از بین بردن موانعی هستیم که توانایی ما را برای پیاده‏روی آسان محدود می‏کند (محمدی و همکاران، 1392: 9-1). محققان پیاده‏روی را قدیمی ترین و اساسی ترین حالت سفرهای شهری می‏دانند که اغلب در زمان طراحی سیستم های حمل و نقل شهری مورد کم توجهی قرار می‏گیرد (Zegeer et al, 2002). فعالیت پیاده‏روی را می توان قدم‏زدن مابین فضاهای شهری جهت اهداف تفریحی، ورزشی، دسترسی به تسهیلات شهری و مقاصد کاری دانست(Dobbs, 2009). پیاده‏روی هم به لحاظ فیزیکی که قابلیت انعطاف پذیری و هماهنگی بسیار بالاتری با مسیر دارد و هم روانی که امکان مکاشفه و ارتباط با فضا را فراهم می نماید بر حرکت سواره برتری دارد.

به طور کلی می­توان حرکت پیاده را به هفت فعالیت مختلف تقسیم کرد که عبارتند از: قدم زدن، ایستادن، نشستن، درازکشیدن، دویدن، بازی کردن و تماشا کردن.

 

2-11- پیاده‏راه‏‏‎‏سازی[2]

پیاده‏راه‏‏‎ سازی نیرومندترین و اثرگذارترین جنبش‏های طراحی مجدد خیابان و محلات است که محیط عمومی بسیاری از شهرها را تغییر داده است و برنامه‏ریزان آمریکایی و اروپایی با استفاده از این طرح و بستن و محدود نمودن ورود ترافیک سواره به خیابان‏های اصلی، موفقیت‏های چشمگیری در احیای مراکز شهر رو به زوال کسب کرده‏اند. در دهه 1980-1970 این جنبش منجر به ساخت 150 مال در شهرهای کوچک و بزرگ امریکا شد. پیاده‏راه‏‏‎ سازی به معنی فرایندی است که در آن فضای خیابان از خودرها و دیگر وسایل نقلیه پس گرفته می‏شود و به دنبال آن اقدامات مناسبی همچون سنگفرش خیابان، اضافه نمودن مبلمان و جزئیات دیگر انجام می‏شود (صرافی و همکارن، 1393: 227).

پياده راه‏ها يا مسيرهاي پياده براي تبديل فضاهاي سكونتگاهي به مكانهاي امن و لذت بخش براي پياده روي اختصاص داده شده‏اند. امروزه، در سياست‏هاي برنامه‏ريزي شهري به دنبال تقويت محيط‏هاي پياده و از بين بردن موانعي هستيم كه توانايي ما را براي پیاده‏روی آسان و ايمن، محدود مي‏كند (رفیعیان و همکاران، 1390: 56-41).

 

[1] Walking

[2] Pedestrianisation

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

تأثیرگسترش پیاده ‏راه ها در تعاملات اجتماعی (نمونه موردی: خیابان مدرس شهرکرمانشاه)